Technologia druku przestrzennego przestała być nowinką zarezerwowaną dla prototypowni. W budownictwie znajduje coraz szersze zastosowanie, pozwalając budować ściany, elementy dekoracyjne, a nawet całe segmenty domów. Wielkie ramiona drukujące nakładają warstwa po warstwie specjalnie przygotowaną mieszankę betonową, która twardnieje i tworzy trwałą strukturę. Taki sposób pracy skraca czas realizacji i ogranicza ilość odpadów powstających na placu.
Forma konstrukcji powstającej w druku 3D bywa nieoczywista. Projektanci nie są już ograniczeni prostymi kątami i standardowymi kształtami, mogą tworzyć łuki, fale czy przestrzenne żebra o skomplikowanej geometrii. Dzięki temu budynek zyskuje niepowtarzalny wygląd, a zarazem lepsze właściwości termiczne. Odpowiednio zaprojektowana struktura może poprawić izolacyjność przegród i zmniejszyć zapotrzebowanie na energię.
Druk przestrzenny sprawdza się także w sytuacjach, gdy liczy się tempo działania. W miejscach dotkniętych klęską żywiołową lub tam, gdzie potrzebne jest pilne zadaszenie, technologia ta pozwala postawić prosty obiekt w krótkim czasie. Nie wymaga przy tym tak wielu pracowników jak tradycyjne metody, co bywa kluczowe przy ograniczonych zasobach kadrowych.
Nie brakuje jednak trudności, którym trzeba sprostać. Materiały stosowane do druku muszą spełniać surowie normy wytrzymałościowe i być dopuszczone do stosowania w budownictwie. Konieczne są również odpowiednie regulacje, które określą zasady projektowania i odbioru takich konstrukcji. Mimo tych przeszkód druk 3D zyskuje uznanie w oczach inżynierów, którzy widzą w nim realne narzędzie, a nie jedynie eksperyment.